Mathilde
Je stelt jezelf voor een behoorlijk dilemma als het zelfbedachte doel van je bestuursstukje is dat mensen je direct aan deze prozaïsche miniautobiografie herkennen, zonder daarbij een blik op je foto te werpen. Een direct en nogal confronterend gevolg van deze opdracht-aan-jezelf is het aan jezelf toedichten van allerlei karaktereigenschappen, zonder in ogenschouw te moeten nemen of de Stem van het Volk daarbij goedkeurend meebromt, of met grote ogen toekijkt, onderwijl mompelend: wie denkt zij wel dat ze is? En hoe zet je jezelf bestuurswaardig in de markt wanneer het stemmetje in je achterhoofd bij het opsommen van je hobby’s elke keer vilein “Oppervlakkig! Oppervlakkig!” sist?
Maar aangezien oppervlakkigheid verhalen als deze siert, zal ik dit virtuele voorstelrondje beginnen met een eindeloze opsomming van alle dingen die me een warm gevoel van binnen geven: ballet, roze, mooie dingen, zachte dingen, tassen, ABBA, schoenen, vakanties, Neopets, musicals, kleren, glitters, verdrietige films, eten, nogmaals schoenen, katjes, Disney en vriendjes & vriendinnetjes. En had ik de schoenen al genoemd? Uit vele kelen zal nu juichend klinken: Mathilde! Wat dat betreft is de missie al geslaagd, al klink ik nu misschien als een verwend prinsesje uit een parallel Disneyuniversum.
Maar voor je denkt dat ik daadwerkelijk leef in een gigantische roze wolk vol prinsen, tovenaars, magie, glitters en rode lopers – hoe mooi dat ook zou zijn – ik heb ook een lijstje van dingen des levens die me een allesbehalve sprookjesachtig pesthumeur bezorgen. In willekeurige volgorde: mensen die fietsen stelen, muizen, schimmel, de drukker van de Alalos, je sleutels niet kunnen vinden, stank, wiskunde, eten waar je dik van wordt maar wel heel lekker is, pukkels, lichamelijke ongemakken en dat je dronken wordt van alcohol. De kelen die me iets langer kennen dan sinds de eerste regels van dit stukje zullen nu al even hard juichend roepen: Mathilde!
En daarmee is mijn persoonlijke introductie geslaagd en voltooid en leg ik zonder logische brug de connectie naar de enige reden dat mijn foto – inclusief sprookjesachtige, politiek correcte lach – op deze pagina te bewonderen is: ik heb namelijk de allercoolste functie van het Aliasbestuur! Dit jaar zullen jullie mij, behalve als musicalminnende erfgename van Sneeuwwitje, Doornroosje en consorten, immers ook leren kennen als Onderwijscommissaris van Alias, de enige plaats in deze kosmos waar mijn roze leefwolk onderdeel is van het dagelijks bestaan. Naast het bekleden van dit prachtige ambt staat mijn leven ook in het teken van het coördineren van de RelevanCie, Alias’ slimste commissie, die dit jaar het wiel opnieuw uitvindt en er allerlei studiegerelateerde topactiviteiten uitknalt, en mijn tweede grote trots, de Alalos – het journalistieke wonder van ons sprankelende bolwerk en verantwoordelijke voor Alias’ eigen tijdschrift.
Klinkt allemaal leuk, maar wat doe ik nou eigenlijk? Je kunt me beschouwen als het doorgeefluik tussen studenten en alles wat overkoepelt en organeert. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Opleidingscommissie, docenten en de Studentenraad. Daarnaast ben ik als verantwoordelijke voor de boeken de schakel tussen lezers en schrijvers, vraag en aanbod, maar vooral de grote regelaar in de driehoek studenten-Alias-boekenleverancier.
Zo, nu heb ik hoog genoeg van de toren geblazen. Zonder naar de foto te kijken, zou iedereen nu moeten weten wie toch dat meisje is dat over de Drift huppelt met een voorliefde van alles wat synoniem staat voor Disney en een afkeer van alles wat de wereld minder mooi maakt, maar bovenal dit jaar Onderwijscommissaris is van Alias.
Onderwijscommissaris, dus. Met een hoofdletter (óók als de zin er niet mee begint). Want boeken zijn vet leuk.
Voor vragen kan je altijd mailen naar mathilde[at]aliasweb.nl