Geschiedenis

Een kind, geen geld en rode bestuurskleding

de geschiedenis van Alias in een notendop

Terugblikken. De media lusten er wel pap van. Elke bijzondere gebeurtenis in het leven van ieder willekeurig Bekend Persoon, wordt aangegrepen om eens lekker terug te blikken op diens leven. Het vierde lustrum van Alias is ook best een beetje bijzonder en daarom vatte de lustrumredactie het lumineuze plan op om een overzicht te schrijven van twintig jaar Alias. De ene na de andere bestuursmap werd doorgespit en al snel bleek dat twintig jaar bestuursnotulen je harder doen lachen dan menig moppenboekje. Buikkrampen kregen we ervan. En tranende ogen, maar een helder beeld van de geschiedenis van de Stichting voor studenten Taal- en Cultuurstudies kregen we duidelijk niet. Er waren zoveel nieuwe commissies, commissies opgewekt uit de dood, nieuwe ideeën en nieuwe oude ideeën, dat we door de bomen het bos niet meer zagen. Wat is er in hemelsnaam allemaal gebeurd in die twintig jaar?

Opgelucht haalden we adem toen bleek dat tussen al dat nieuws er jaren lang toch ook een constante factor binnen Alias is geweest: Erika. Het geluk van dit zes jaar oude meisje uit Colombia kon vast niet op toen ze in 1987 te horen kreeg dat ze het Foster Parentsproject was geworden van een club Utrechtse studenten. Sinds het ontstaan van Alias hebben vele generaties Aliassers ervoor gezorgd dat Erika naar school kon en haar huis een dak kon krijgen (aldus een artikel in een oude PostAL, de voorloper van de Alalos). Het rond krijgen van de financiën voor deze liefdadigheid moet menig penningmeester hoofdpijn hebben bezorgd. Eerst wilden de commissieleden nog wel opdraaien voor de kosten van Alias’ adoptiekindje. Ieder van hen moest elk jaar tien gulden bij elkaar sprokkelen voor Erika. Kennelijk werkte dit niet optimaal, want vanaf 1993 werd Erika helemaal de verantwoordelijkheid van het bestuur. Ze kreeg zelfs wekelijks een eigen puntje op de agenda en regelmatig werd er een leuke brief gestuurd. Desondanks reageerde Erika maar sporadisch, en de incidentele toegestuurde tekening (“ze heeft een tekening gestuurd: een dolfijn die een pijp rookt en bloemen eet, onder begeleiding van een kuiken dat hartjes zingt”) deed vermoeden dat het bestuursgeld in Colombia eerder werd gebruikt voor geestverruimende middelen dan voor educatieve doeleinden. Gelukkig bieden de feesten uitkomst voor de financiële problemen rond Erika. Tijdens elk feest wordt een ‘potje voor Erika’ neergezet, waarin naar hartelust gedoneerd kan worden. In 1996 wordt dit potje echter gestolen en in 1999 vraagt men zich af wanneer Erika nou eindelijk eens 18 zal worden, zodat het ouderschap kan worden opgezegd. En warempel, in datzelfde jaar wordt Erika volwassen en houden de Aliassers het voortaan bij moederen over eerstejaars.

Een ander zorgenkindje van Alias was de AC, oftewel de Activiteiten Commissie, voor de “feestjes en de weekendjes weg”. Vooral de financiën waren nogal eens een probleem en ‘creatief boekhouden’ bleek menigmaal het toverwoord. Over de Liftwedstrijd van 1993 liet het bestuur optekenen: “De financiën voor de liftwedstrijd zijn een probleem. Er is geen geld voor een busje. Dus gaat de hele AC liftend.” Een paar maanden later lijkt de commissie uit de financiële nood, met dank aan het stakende personeel van Tivoli, dat een Aliasfeest een onverwachte winst van 750 gulden oplevert, evenals drie kwartier gratis bier. Dat de AC haar post bij de garderobe vervolgens verlaat voor de onophoudelijk stromende tap, blijkt uit de notitie “Er waren wel problemen bij de garderobe, er kunnen best jassen zijn gestolen”. Toch moet het bestuur de reserves van de commissie al snel weer aanvullen. De kas van de AC – inhoud 1300 gulden – wordt een maand later gestolen. Maar ook met een hervulde kas gaat de commissie rustig door op de oude, ongestructureerde voet.

In juni 1994 meldt de AC het bestuur: “Er zijn dit jaar geen vergaderingen meer. Notulen zijn sowieso afgeschaft.” En dan wordt ook het bestuur het een beetje zat: “Zien we ooit (…) íémand van die Passiviteitscommissie nog eens verschijnen?” In 1996 gaat het kennelijk weer goed met de financiën, want de AC besluit om geen feest te geven samen met twee andere verenigingen (Djembé en Stilas), omdat ze daar niet genoeg aan zouden verdienen. In een ding zijn ze bij de AC dan weer wel heel erg goed en dat is schoonmaken. In verschillende notulen uit 1996 staat te lezen dat Ekko de AC complimenteert voor het fanatieke geboen. Dit bleef een serieus punt van aandacht binnen de commissie. Zo besloot men in 2004 nog om geen lolly’s te verkopen tijdens het feest, omdat  “niemand zin heeft om de stokjes aan het eind van de avond van de vloer te schrapen.”. In dat zelfde jaar besloot de AC overigens om 300 hotdogs in te slaan voor een feest, omdat de vereniging A-Eskwadraat, waarmee het feest gegeven zou worden, de overschotten toch op zou kopen. Met de huidige AC in het achterhoofd kunnen we alleen maar stellen dat het soms heel goed is dat er met tradities wordt gebroken.

Het financiële beleid hield overigens bij veel andere commissies ook te wensen over. Zo valt uit de notulen van de CIVO (Commissie Informatievoorziening) uit 1987 op te maken dat men f1000,- te besteden had. Deze zou als volgt worden verdeeld: elf keer per jaar zou er een PostAL worden uitgegeven, die elk f98,- zouden kosten. Het overige geld kon dan aan promotiemateriaal worden besteed. Dat elf keer f98,- al f1078,- maakt, was in deze begroting kennelijk geen probleem. De kosten van de PostAL bleven in de jaren die volgden gestaag groeien. Uiteindelijk kostte het blad meer dan 4000 gulden per jaar. Op een Aliasjaarbegroting van ongeveer 6000 gulden is dat toch geen kattenpis. De oplage was dan ook gigantisch, voor 1200 exemplaren draaide men de hand niet om en elke AL-student kreeg een eigen exemplaar in zijn postvakje gestoken. De faculteit betaalde trouwens flink mee aan de drukkosten, omdat voor de komst van het internet de PostAL een van de weinige manieren was waarop men de studenten kon bereiken. Gedrukt werd er bij de offset commissie van Veritas of Unitas, dat was de redactie om het even. Zolang ze niet meer alle PostALs zelf hoefden te ‘rapen en nieten’, zoals hun voorgangers hadden gedaan.

Wanneer je in de archieven duikt, kom je er ook ineens achter dat die dingen waarvan je altijd dacht dat ze toch wel echt heel erg Alias waren, eigenlijk helemaal niet zo Alias zijn. Tegenwoordig kunnen we ons Alias zonder de kleur roze niet meer voorstellen en hoewel iedereen weet dat de huiskleur ooit groen is geweest en er in het hok zelfs een paar nooit opgehaalde groene Aliaspasjes staan om dat te bewijzen, weten we eigenlijk maar bijster weinig van de kleurverandering af. Is Alias echt roze geworden, omdat het roze papier het goedkoopst was? En wanneer is die kleurverandering dan tot stand gekomen? Het moet een tijd zijn geweest van financiële nood. 1991 bijvoorbeeld, het jaar waarin in de notulen staat te lezen: “Het kan zijn dat Alias in februari/maart zonder geld komt te zitten.” Of 1999, toen het bestuur ontdekte dat er nog een Alalosrekening bestond met f250,- erop, waar niemand bij kon. In de notulen van het jaar daarvoor staan trouwens wel heel angstwekkende berichten. Het bestuur stelde de PR-commissie voor de keus: óf paars als algemene kleur en roze als posterkleur, óf rood als Aliaskleur. Stel je eens een rood Alias voor… precies!

Wist je dat…

…Alias in 1987 zo’n 62 contribuanten had?

…al die contribuanten inclusief hun adresgegevens op één A4-tje pasten?

…de telefoonnummers van deze Aliassers uit erg weinig cijfers bestonden?

…er ooit een studierichtingscommissie was?

…als je daarin wilde je door officiële verkiezingen heen moest komen door je verkiesbaar te

    stellen?

…Alias dus waarschijnlijk als enorm serieuze stichting is begonnen?

…er in 1987 een projectgroep was met de  naam ‘student-gedragen

    voorzieningen Algemene Letteren’?

…dankzij hun gebrainstorm eigenlijk Alias is ontstaan?

…uit deze projectgroep drie vaste commissies naar voren kwamen?

…één daarvan de Letterdoos, commissie sociaal-culturele activiteiten, was?

…één daarvan de CIVO, commissie informatievoorziening, was?

…één daarvan de COSBIE, commissie studie en beroepsperspectief, was?

…in de notulen van de CIVO van 23 september 1987 voor het eerst de naam Alias is te lezen?

…de PostAls in oplagen van 1000 kwamen?

…er ooit elke maand een ‘baravond’ was in een werfkelder?

…die baravonden tussen januari en maart 1988 Alias ongeveer 750 gulden hebben gekost?

…Alias er in het jaar 1988-1989 12.455,75 gulden doorheen heeft gejaagd?

…het hok zich in het begin bevond op Kromme Nieuwegracht 29?

…het huren van de film ‘La vie devant soi’ op de één of andere manier ooit 236,08 gulden

    heeft gekost in 1987?

…die film ook helemaal uit Amsterdam moest komen en er vrachtkosten in rekening zijn

    gebracht?

…er erg vaak groen papier gekocht is?

…dit bewijst dat de kleur van Alias niet altijd al roze is geweest?

…er makkelijk 1200 flyers werden besteld waar dan 813 gulden voor betaald moest worden?

…als er in 2006-2007 een foutje werd gemaakt met een bestelling bij de drukker en de kosten

    hoger uitvielen, die bijna de ondergang van Alias betekenden?

…het logo van Alias ooit een soort driehoek was met daarin de letters Alias gepropt?

…de Utrechtse stadsdichter Ingmar Heytze ooit in de eindredactie van de PostAl zat?

…ze het ooit grappig vonden een heel stuk in het Russisch te schrijven?

…daar nu bijna niemand meer iets uit wijs kan worden?

…we deze bizarre opmerking in de notulen vonden: ‘het A4 feest lijkt overbodig te worden.

    Tivoli afhuren zou misschien ook wel alleen kunnen’?

…wauw?

…er ooit een SportCie was?

…zij je meenamen om te kayakken, bowlen of stoepranden?

…ze een groep van wel 50 mensen aan het volleyballen kregen?

…Alias ooit een Foster Parentskind had met de naam Erika?

…we ons allemaal moeten beseffen dat er hard is gewerkt voor Alias zoals het nu is?

met dank aan Rosan Slebioda en Merel van der Vaart