Extreem verdrietig & ongelofelijk dichtbij
Door: Lisa v.d. Waal
De aanslagen op het World Trade Center hebben al meer dan tien jaar geleden plaatsgevonden en sindsdien zijn er al heel wat boeken en films rondom deze wereldschokkende gebeurtenis verschenen. In 2005 schreef Jonathan Safran Foer het boek Extremely Close & Incredibly Loud, waarin hij het bijzondere rouwproces van een kind, wiens vader omkwam op 9/11, beschreef. Stephen Daldry, die al een aantal boekverfilmingen op zijn naam heeft staan zoals The Reader uit 2008, verfilmde Foer’s boek. Geen gemakkelijke taak, maar goed gelukt.
Een jaar nadat zijn vader is omgekomen bij de aanslagen op het World Trade Center op 9/11, vindt de elfjarig Oskar Schell (Thomas Horn) een sleutel in de kledingkast van zijn vader. De jonge amateur-uitvinder wil het slot vinden dat bij de sleutel hoort en probeert op deze manier zijn vader nog lang bij zich te houden. Hij start een zoektocht, reist door heel New
York en probeert degene te vinden die hem meer over de sleutel kan vertellen. Vele bijzondere ontmoetingen vinden plaats, leugens en geheimen volgen en helaas ook veel teleurstellingen.
De film Extremely Close & Incredibly Loud is een echte tranentrekker; meer dan het boek. Het boek is, ondanks de tragische gebeurtenissen,
luchtig en humoristisch geschreven. Het luchtige en komische ontbreken een beetje in film. De film is zwaarder en dramatischer, waardoor er veel meer medelijden voor Oskar opgeroepen wordt. Dit zou kunnen liggen aan het feit dat het hier gaat om twee verschillende media: in het boek heb je (bijna) alleen maar woorden, waardoor de grappige uitspraken van Oskar meer tot zijn recht komen, in de film hebben we te maken met beeld, waardoor de emoties sterker naar voren komen. Het is voor de kijker moeilijk te bepalen of er op sommige momenten nu wel of niet gelachen kan worden, iets wat soms een bepaalde ongemakkelijkheid oplevert. De close-ups op de gezichten van de huilende personages zorgen er voor dat de emoties goed overgebracht worden op de kijker. Het goede acteerwerk van de acteurs Thomas Horn en Sandra Bullock, die de moeder van Oskar speelt, helpen hier zeker bij. Daarnaast deelt Oskar een aantal keer zijn belevenissen met de kijker doordat de kijker hetzelfde hoort en ziet van wat er in Oskar’s hoofd omgaat, namelijk heel veel stemmen en flitsen van gebeurtenissen.
Dit is een zeer mooie special effect die zijn doel bereikt: de kijker bevindt zich heel even in dezelfde beleveniswereld als Oskar, waardoor niet meeleven bijna onmogelijk is.
Een groot verschil tussen de film en het boek is dat de lezer Oskar tijdens zijn reis volgt. De lezer gaat met hem langs alle deuren en krijgt bij elk persoon die de deur opent een beschrijving van wie hij of zij is. In de film gebeurd dit niet. Door middel van een reeks flashbacks krijgt de kijker alle personen te zien die Oskar tot dan toe bezocht heeft. Enerzijds een goede oplossing, want het had de film misschien langdradig gemaakt wanneer de kijker het jongetje op zijn hele reis gevolgd had. Anderzijds krijgt de kijker weinig het besef dat Oskar er uiteindelijk acht maanden over doet voordat hij degene vindt die hem alles over de sleutel kan vertellen.
Daarnaast zijn er een aantal personages weggelaten bij de verfilming: Oskar krijgt in het boek bijvoorbeeld gezelschap van zijn buurman terwijl hij in de film vergezeld wordt met een onbekend familielid. Een gemis is dit echter niet. Wel maakt het de film minder complex dan het boek. Doordat Oskar’s herinneringen aan zijn vader door middel van flashbacks voor de kijker gevisualiseerd worden, is Thomas Schell (Tom Hanks) wel meer aanwezig.
Naast het verwerken van het verlies van een dierbare gaat Extremely Close & Incredibly Loud ook over het overwinnen van angsten. Oskar krijgt tijdens zijn reis heel wat te voorduren, maar voor hem is uiteindelijk geen brug te ver, letterlijk. En natuurlijk kan de Hollywood-boodschap niet uitblijven: liefde overwint alles. Daldry is er in geslaagd om een zo goed mogelijke verfilming van Foer’s boek te maken. Vergeet alleen de tissues niet naar de bioscoop mee te nemen, bij het bezoeken van deze film. Want soms zijn de emoties extreem luid en komen Oskar belevenissen ongelooflijk dichtbij.
De stille artiest
Door: Lisa v.d. Waal
Je bent een succesvolle acteur in het tijdperk van de ‘stomme’ film en opeens wordt er besloten om de toekomst van de film over een andere boeg te gooien. Er zal voortaan gesproken worden films. De geluidsfilm was echter niet voor iedereen de toekomst. Voor sommige acteurs betekende dit het einde van hun carrière. Dankzij Michel Hazanavicius krijgen in The Artist een kijkje in het leven van een acteur die de geluidsfilm liever zag gaan dan komen.
The Artist speelt zich af in het tijdperk waarin de overstap gemaakt werd van de ‘stomme’ naar de geluidsfilm. Veel succesvolle acteurs die in zwijgende films te zien waren, konden de overstap naar de gesproken film niet maken omdat hun stem daar niet geschikt voor was. De knappe en charismatische acteur George Valentin (Jean Dujardin), de hoofdrolspeler van The Artist kan de overstap wel maken, maar wil dit echter niet. Hij slaat het aanbod van de studiobaas af om in geluidsfilms te acteren en houdt stevig vast aan het idee dat deze films helemaal niet de toekomst zijn. Hij besluit op eigen houtje verder te gaan met het produceren van ‘stomme’ films, om te bewijzen dat deze de norm zullen blijven in de filmwereld. Maar na zijn eerste productie blijkt het tegendeel.
Het is even wennen: een film waarin geen stemmen te horen zijn. De klassieke muziek die wel te horen is, vult de stilte heel goed op en zorgt voor de nodige spanningsopbouw en het versterken van de emoties. En emoties zijn er in de film. George raakt in een diep zwart gat na het mislukken van zijn productie en het kwijtraken van zijn baan bij de studio. Het verdriet, de woede en depressiviteit zijn goed van zijn gezicht af te lezen. Door de overdreven mimiek en gebaren van de acteurs is de film goed te begrijpen en te volgen. Desondanks het overdreven acteerwerk blijft het verhaal realistisch. Het ontbreken van stemmen is dus eigenlijk geen gemis.
Wat visuele aspecten betreft hebben de makers van deze film hebben goed gekeken naar de originele films uit de jaren ’20. Zo verschijnen er krantenkoppen en covers van tijdschriften in beeld om gebeurtenissen duidelijk te maken, wordt het jaartal in beeld gebracht om aan te geven welk jaar het is en verschijnt er een aantal keer in beeld wat de personages zeggen. Er is echter één verschil met de echte films uit de jaren ’20: The Artist heeft de continuïteit van een film uit ons eigen tijdperk en is daardoor niet langdradig.
The Artist is niet alleen leuk voor liefhebbers van arthouse. Integendeel, deze film bewijst dat Europese films ook heel leuk en bijzonder kunnen zijn, ondanks dat het Hollywood spektakel ontbreekt. Het is een leuke, aparte ervaring om zo’n 85 jaar na de introductie van de geluidfilm, een zwijgende film in de bioscoop te zien. Vooral gaan dus, al is het alleen maar om het acteerwerk van het schattige hondje te bewonderen.
The Artist draait al sinds 24 november 2011 in de bioscoop, maar wordt sinds de nominaties voor tien Oscars in steeds meer bioscopen gedraaid.
The countdown has begun
Door: Lisa v.d. Waal
Terwijl het in onze wereld nog een paar dagen duurt voordat het nieuwe jaar begint, is de countdown in New York al begonnen. In New Year’s Eve zien we hoe verschillende personen en koppels hun laatste uren van 2011 doorbrengen. Sommigen kijken terug op het afgelopen jaar, op de fouten die er gemaakt zijn. Anderen kijken vooruit naar het aankomende jaar, of zijn alleen maar bezig zijn om ervoor te zorgen dat de jaarwisseling een magisch moment wordt. Wat iedereen ook van plan is, het moge duidelijk zijn: het aftellen is begonnen.
New Year’s Eve is een typische, maar leuke Hollywood romcom, waarvoor een blik bekende acteurs opengetrokken is. Een kleine greep: Katherine Heigl, Aston Kutcher, Zac Afron, Sarah Jessica Parker, Jessica Biel en nieuwkomer Lea Michele (bekend van de televisieserie Glee). Op het acteerwerk is dan ook niets aan te merken. Het verhaal is gegoten in een soap-achtige structuur, mede door de vele personage die op het eerste gezicht vaak niets met elkaar te maken hebben maar later toch bij elkaar komen. In de film wordt er steeds gewisseld van de ene naar de andere situatie, iets wat in het begin een beetje verwarrend kan zijn. Maar dit maakt de film ook wel weer een beetje verrassend, ondanks dat sommige momenten erg voorspelbaar zijn.
De personages bevinden zich in erg uiteenlopende situaties. Zo zijn twee koppels bezig om de geboorte van hun kind om precies middennacht plaats te laten vinden; terwijl de eenzame, zieke Stan zijn best doet ’s avonds het vuurwerk nog te kunnen zien. Op hetzelfde moment is een pubermeisje Hailey bezig om haar eerste kus te scoren (en moeder Kim probeert haar tegen te houden) en hoopt rockster Jensen dat ex-vriendin Laura weer bij hem terugkomt. Oftewel, de clichés en zoetsappige thema’s zoals liefde, hoop, vergiffenis, tweede kansen en opnieuw beginnen staan weer centraal. Maar wat zou een romantische komedie zijn zonder deze thema’s? Uiteindelijk komen er een aantal verhaallijnen samen, van sommigen kon dit al verwacht worden.
New Year’s Eve wordt ook wel gezien als de opvolger van Valentine’s Day uit 2010, eveneens van Gerry Marshall. En ook voor deze film werden toen heel veel bekende acteurs gevraagd (waarvan een aantal ook weer in New Year’s Eve te zien zijn) en werden er verschillende verhaallijnen gebruikt. Een echte uitdaging was het dus niet voor Marshall. Gewoon dezelfde film, maar dan op een andere feestdag.
Om alvast in de kerst- en oud-en-nieuw-sfeer te komen is de film zeker een aanrader. Daarnaast moet je wel van standaard romcoms vol clichés houden. Je hoeft namelijk geen verrassingen of vernieuwingen te verwachten, al zit er wel een aantal grappige en onverwachte momenten in. Desondanks is de film leuk om eens een keertje zien. Dus mocht je met kerst niets te doen hebben en alvast wat inspiratie op willen doen voor oudejaarsavond? Ga naar New Year’s Eve en begin alvast met aftellen!
New Year’s Eve draait vanaf 8 december in de bioscoop.
Holland’s got a dancemovie
Door: Lisa v.d. Waal
Na de danstalentenjachten als So You Think You Can Dance en The Ultimate Dance Battle heeft Nederland dan nu eindelijk zijn eerste dansfilm: Body Language. We hebben al een aantal weken kunnen genieten van een voorproefje van die film in de vorm van een realityserie die elke week op RTL 5 uitgezonden werd. Het was de eer aan Johan Nijenhuis om deze film te produceren. Het verhaal begint op het vliegveld waar vijf dansgroepen de kans krijgen om mee te doen aan een danswedstrijd in New York: The Battle of Broadway. Maar vlak voordat ze het vliegtuig instappen, krijgen ze te horen dat de subsidie wordt ingetrokken. Het hele feest gaat dus niet door. Er zijn echter vijf dansers die niet bij de pakken neer gaan zitten. Ze besluiten om toch naar New York te gaan en samen een crew te vormen. Het nieuwe vijftal is vastbesloten om het te gaan maken in New York. Dit blijkt echter niet zonder tegenslagen te gaan.
Trouwe kijkers van dansprogramma’s zullen veel gezichten herkennen. De vijf dansers hebben allemaal een keer meegedaan aan dit soort programma’s. Choreograaf Roy Julen, bekend van So You Think You Can Dance, werd ingeschakeld om de choreografieën voor de film te bedenken. De film biedt de topdansers de kans om te ontdekken of ze ook wat acteertalent hebben. Helaas moet de conclusie getrokken worden dat de meesten beter kunnen dansen dan acteren. Voor een serieuze acteercarrière is nog veel oefening nodig, want echt geloofwaardig komen de dansers niet over.
Op de dansvloer van de discotheek komt de crew los en beginnen de leden elkaar echt te leren kennen. Zowel in als buiten de groep beginnen er romances te bestaan. Naast de wedstrijd heeft ieder lid, behalve de fanatieke Nina (Ingrid Jansen), een ander doel. Ray (Boris Scheurs) zoekt zijn vader, Samuel (Lorenzo Bottazzi) wil over zijn liefdesverdriet heen komen, Tara (Signourney Korper) heeft geld nodig en zoekt daarvoor het nachtleven op en Quincy (Ruben Solognier) gaat de meiden achterna. Wat dat betreft lijkt de film een beetje op zo’n typisch ‘tienerproblemenfilm’. Maar ondertussen wordt er natuurlijk druk gedanst. Nijenhuis heeft de term ‘dansfilm’ erg letterlijk genomen. Er wordt heel veel gedanst en dit gaat soms ten koste van het verhaal. Het verhaal wordt als het ware ‘overdanst’.
Wie vindt dat Body Language overeenkomsten toont met de film Costa uit 2001, heeft inderdaad gelijk. Johan noemt in een interview met de Telegraaf, Body Language het grote broertje van Costa. Hij is echter van mening dat de dansscènes in Costa niet zo goed waren, iets wat in Body Landuage wel het geval zal zijn. Dat laatste is naar mijn mening gelukt
Qua stijl valt er het één en ander op te merken. Er is veel gebruik gemaakt van slow motion, meestal om de dansmoves van de dansers te benadrukken. Daarnaast is er af en toe gebruik gemaakt van een videoclipachtige stijl, wederom tijdens dansscènes. Ook is er gespeeld met kleur. Wanneer de crew tegenover hun rivalen staat, lijkt het alsof de zon verdwijnt. De battle die daarop volgt is gefilmd in een grauw kleurenpalet, waardoor de onaangename stemming benadrukt wordt. Ondanks dat de film bijna volledig in New York gefilmd is, blijft Body Language toch erg Nederlands.
Body Language is eigenlijk voor maar twee soorten mensen leuk, namelijk voor dansfanaten en voor giechelende pubers. Voor het volwassen publiek is de film toch echt te kinderlijk. Wie een film wil zien met een goed verhaal erin moet niet naar deze film bezoeken. Voor degene die alleen vette dansmoves wil bewonderen: ga gerust, het liefst met je jongere zusje.
Body Language draait vanaf 6 oktober in de bioscoop.
