Horoscoop februari/maart

Ram
22 maart - 20 april

Je gaat een ellendige, eenzame tijd tegemoet. Onherroepelijk zie je je intiemste relaties verbrokkelen tot stof. Stilletjes, maar zeker merkbaar, glipt het geluk je tussen de vingers door. In de fles is geen antwoord te vinden. Eenzaamheid zal je tot waanzin drijven. Nosferatu, eine Symphonie des Grauens.

 Stier
21 april - 20 mei

Een ridder in glanzend ornaat, leunend op zijn zwaard, als de eerste stralen zon die door de wolken breken, komt je tegemoet. Waar het liefdesleven van de ram vergeleken kan worden met een lekke onderzeeër, is Venus, beschermvrouwe en heerseres van de Stier, jou niets dan gunstig gezind. No homo.

Tweelingen
21 mei - 21 juni

Op de dag van de elfstedentocht ontwaak je achter een koek en zopiekraam, zonder enige herinneringen van wie je bent of hoe je daar komt, met Beatrix’ kroonjuwelen in de ene jaszak en een briefje met “Johan Cruijff, de ware vorst van de Nederlanden” in de andere. Maak jezelf nuttig en deel snert uit aan die afgepeigerde schaatsers.

 Kreeft
22 juni - 22 juli

Honderden jaren geleden hebben je voorouders een zigeunerfamilie op bloederige wijze afgeslacht. Nu, op de viering van hun sterfdag, keren de wraakzuchtige geesten van de slachtoffers terug uit het hiernamaals om woonwagenkampen op te richten in je achtertuin.

 Leeuw
23 augustus - 23 september

De Leeuw staat deze periode louter succes te wachten. Je komt een...
Wil jij je volledige horoscoop weten? SMS dan LEEUW AAN naar 06 814 07 872 (50ct. pob)

 Maagd
24 augustus - 23 september

Je wordt ingedeeld in Huffelpuf. Zo blijf je nog wel even maagd. Wat een winnaar.

 Weegschaal
24 september - 23 oktober

Na het illegaal downloaden van Michael Bublé’s nieuwe album word je opgepakt door de politie en uitgeleverd aan de VS, mogelijk gemaakt door de nieuwe SOPA- en ACTA-wetgevingen. Vervolgens word je in Guantanamo gewaterboard tot de dood erop volgt. En terecht.

 Schorpioen
24 oktober - 22 november

Van nl.wikipedia.org: Alle schorpioenen zijn zeer giftig voor kleine dieren, enkele tientallen soorten zijn ook gevaarlijk voor de mens. De meeste schorpioenen zijn echter niet in staat om een mens te doden. Met name de soorten die niet alleen giftig zijn maar ook algemeen voorkomen zijn verantwoordelijk voor vele menselijke slachtoffers en bezorgen de schorpioenen net als de spinnen een onverdiend slechte naam.

 Boogschutter
23 november - 22 december

Er was eens een man in het woud
Die stal rijke mensen hun goud
wat hij in ‘t verleden
Aan hoeren besteedde
Heeft hij nu aan de armen vertrouwd

Steenbok
23 december - 19 januari

Een financiële meevaller: je begrafenis zal veel goedkoper uitvallen dan verwacht.

Waterman
20 januari - 19 februari

Niemand komt naar je verjaardagsfeestje. Mogelijk heb je de uitnodigingen te laat verstuurd. Misschien vinden ze De Meern te ver fietsen. Wellicht ben je ingesneeuwd. Of je bent Anders Behring Breivik.

 Vissen
20 februari - 20 maart

Je leest een horoscoop die je niet bepaald grappig vindt en besluit dat het leven gevormd wordt niet door een kosmische macht, maar door je eigen keuzes en initiatieven. Leef het leven voluit en handel niet naar wat één of andere dude met een computer je voordraagt. Gaat, en vermenigvuldigt u!

 

 

Je Moeder. (Gemaakt tijdens een college S&P)

Door: Tess Kamphorst, Wouter Moraal, Maartje Knottnerus, Kimberly Jansen, Marin Jansma en Frans Blokhuis

Er was eens een moeder die een clown wilde worden. Zij wilde naar het wilde westen varen, maar toen gebeurde er iets wat nog lang niet afgelopen was. Er was een grote doodlopende sloot met vieze kikkers zonder veel relevante loszwemmende kikkervisjes, zij sprongen allemaal met enthousiasme in de schoen van de President terwijl hij in zijn bad lag te stinken. De moeder alias de first lady vond de president maar een vreemde vogel. Vooral omdat zijn klapperende kunstgebit truckjes deed met de aliëns die steeds verder zijn bulderende bulldog irriteerden. De bulderende bulldog maakte een einde aan z’n leven, met een grote vuilnisbak die hij volledig op at. Tegenwoordig echter loopt hij rond in een grote witte onderbroek met gele gaten waardoor zijn overmatig grote penis alle ruimte kreeg om te swaffelen. De moeder die dit alles aanschouwde werd spontaan heel verlegen vanwege de starende aliëns die de penis nogal intimiderend vonden vanwege de omvang ervan. De aliens probeerden met hun laser-ogen de moeder te ontmaagden, maar helaas had zij ook een buitensporig natte overmatig grote penis waardoor helaas geen conceptie mogelijk was. De moeder riep: “Ik heb geen appeltaart in de bureaula meer dus vanavond kak ik in de wasbak!” En ze leefde nog veel ongezonder dan tijdens haar premenstruele stoornis die veroorzaakt was door hevige menstruatiepijnen en ongelofelijke spierpijn in haar oren. Toen ze ging vliegen was de co-piloot al een beetje geil en daardoor ging hij slingeren en raakte hij bijna ooievaren die samen met aliëns tikkertje speelden. Zij waren van mening dat de co-piloot de film van Steven Spielberg over harige katjes niet kende, want hij is een beetje wereldvreemd. Uiteindelijk was de moeder toch erg blij dat ze geen clown was geworden. Stel je eens voor: een clown als clown.

 

Læra Íslensku.
Door: Alexandra Mol

Afgelopen zomer toen ik op vakantie in Italië was kwam opeens zo'n,  tweejaarlijks terugkomende, drang in mij op om een taal te leren. En niet zomaar een opfrissing van mijn Frans of Duits of het leren van een veelste populaire taal als het Spaans. Ik was immers op dat moment in Italië en had dan net zo goed mijn nog lang niet zeer vlotte Italiaans kunnen verbeteren. Nee. Ik wilde, naast een voor mij totaal nieuwe taal, een rare, aparte taal leren. Een taal waarvan naast de moedertaalsprekers bijna niemand hem sprak, omdat hij niet ‘rendabel’ genoeg was om te leren, of simpelweg gewoon omdat het zo’n verdomd lastige taal is om te leren. Je verwacht dan snel je uitweg te moeten nemen naar Afrikaanse ‘klik’ talen of afgelegen pacifische eiland talen. Niets bleek minder waar toen ik erachter kwam dat er een taal was dat voldeed aan mijn criteria binnen een straal van 2000 km en waarvoor ik dus niet eens buiten ons continent zou hoeven zoeken. Zelfs niet buiten de familietak waar mijn eigen moedertaal deel van uitmaakt. Het betreft de taal die wordt gesproken binnen ons continent (in de figuurlijke zin) maar niet óp ons continent (in de letterlijke zin): een ‘eilandje’ in het noorden van de Atlantische Oceaan wat qua kilometers dichter bij het koude Groenland ligt dan bij Europa: IJsland!

Ik kan nu niet meer met zekerheid zeggen of ik hiervoor wist dat de inwoners van IJsland hun eigen taal hadden, dat er zoiets als ‘IJslands’ bestond. Ik denk dat ik het ook al geloofd had als mij was verteld dat men daar een of ander Scandinavisch dialect sprak, een erfenis van de eeuwenlange bezetting van IJsland door verschillende Scandinavische landen. Hoe dan ook, ik kwam er die zomer achter dat het IJslands daadwerkelijk e en taal was, en niet zomaar een taal! Het bijzondere aan deze taal is namelijk, en dat is wat bij mij ook meteen een ongekende fascinatie voor de taal én het land ontketende: Het IJslands verandert nauwelijks. Wat bedoel ik hiermee? Ik bedoel hiermee dat talen constant veranderen. In het Nederlands gebruiken we talloze leenwoorden, soms voor de meest alledaagse dingen, en blijft onze taal zich aanpassen aan wat de sprekers er mee doen, afhangende van met wie of wat zij in contact komen. Het IJslands heeft zich in de ruim 1000 jaar dat het bestaat nauwelijks ontwikkeld of ‘aangepast’. Het niet aannemen van leenwoorden uit een andere taal kan wel problemen op gaan leveren, vooral in een tijd waarbij de samenleving constant met nieuwe concepten als pingen, skypen en Facebook geconfronteerd wordt. Voor een ‘eigen’ benaming voor deze concepten zoeken de IJslanders niet hun heil in andere talen, maar putten ze deze gewoon uit hun eigen oude rijke woordenschat, oftewel, een woord uit het Oud-IJslands wordt gebruikt voor een nieuw IJslands woord. Een mooi voorbeeld hiervan is símí het IJslandse woord voor telefoon, wat oorspronkelijk gewoon ‘draad’ betekende. Andere opvallende IJslandse termen voor moderne termen zijn ‘Fésbók’ (Smoelenboek) voor Facebook, ‘smáskilaboð’ (kleine boodschap) voor smsen en ‘hala niður’ (neer- of binnenhalen) voor downloaden. 

Afgezien van het overdreven purisme waaraan het IJslands onderhevig is blijft de geïsoleerde locatie van de taal en daarmee ook het aantal sprekers (zo’n 300.000) ook een interessant gegeven. Deze twee dingen zorgen er toch eigenlijk voor dat het IJslands zich op glad ijs begeeft. Wat als binnen 100 jaar de IJslandse jeugd beslist toch leenwoorden in hun taal aan te nemen? Wat als ze besluiten dat ze genoeg hebben van die geforceerde purismen? Taalkundige én maatschappelijke redenen genoeg dus om een poging te wagen deze mooie Germaanse taal mij eigen te maken.

Nu kan ik, een halfjaar nadat ik dit idee heb opgevat, nog steeds niet zeggen dat ik écht begonnen ben. Ik denk dat ik het schrijven van dit stuk als het officiële startschot voor mijn leerweg naar IJslands kan beschouwen. Een grammaticaboek is gekocht, maar die stond tot vorige week onberoerd in mijn boekenkast. Toen heb ik mijn eerste ´echte´ kennismaking met het IJslandse alfabet gehad. Een rampzalige natuurlijk. Want hoewel deze taal in de verte verwant is aan de onze, is de uitspraak van de letters aan het begin even wennen, om niet te zeggen tegennatuurlijk. Het ene moment denk je iets uit het Engels te herkennen, het andere moment iets uit het Nederlands, het volgende moment merk je dat dit schijnbaar bedrog is en begin je weer opnieuw. Ik wil daarom ook niet te voorbarig en optimistisch zijn over het aanleren van deze taal. Mijn aangeboren drang voor het streven naar ietwat bizarre doelen is vrees ik het enige wat mij hier door heen gaat leiden. Desalniettemin zal ik de komende weken nog teren op mijn onwetende enthousiasme en vrolijk beginnen aan mijn lesjes IJslands. Wie weet schud ik over een paar weken wel een lekkere IJslandse volzin uit mijn mouw, maar tot die tijd zeg ik: Bless Bless!

 

NB Wil je een leuk artikel lezen over het purisme in IJsland? Check: ‘Taal is als wijn: hoe ouder hoe beter’ Purisme in het IJslands en Faeröers van Nicoline van der Sijs in de oktober editie van Onze Taal! (www.onzetaal.nl)

 

Mensen die... 

Door: Mirko de Keyzer 

Mensen die bij de MacDonalds 2 BigMacs, 1 QP (QuarterPounder, je weet toch!) en 6 Happy Meals bestellen en er dan een Cola Light bij nemen.

Mensen die je naam niet willen afvinken op de presentielijst als je (weer eens) uitslapen prefereert boven het visiteren van een hoorcollege

Mensen die op stations/in de stad/in de winkel tergend sloom voor je lopen. En dan op zo'n manier dat je er onmogelijk langs kan. Zijn meestal bejaarden overigens.

Mensen die altijd zeuren en wanhopen dat ze een tentamen slecht hebben gemaakt terwijl iedereen weet dat ze toch weer een 7 hebben.
 
Mensen die niet van Disney films houden(?!)

Mensen die zichzelf beschouwen als dé autoriteit op het gebied van films en dus bij voorbaat al driekwart van wat in de bios komt afkraken.

Mensen die een achterlijke dialect spreken en daar oprecht trots op zijn.

Mensen die vinden dat Nederland "verloedert" en dat ons "gedachtegoed wordt verkwanseld"

Mensen die in België gaan wonen om de belasting te slim af te zijn. Over prioriteiten gesproken...

Mensen die op Geert Wilders stemmen.

Mensen die geen bier willen drinken vóór, pak 'em beet, 1 uur 's middags omdat dat "niet hoort". 

Mensen die niet geinteresseerd zijn in politiek. "Ik heb niks met politiek". Politiek bepaalt je dagelijkse leven, doperwt!

Mensen die jam/pindakaas/chocopasta met boter eten.

Mensen die te lang de badkamer bezetten en er daardoor voor zorgen dat jij je trein mist.

Mensen die filtersigaretten roken. Stront eet je toch ook niet met een vergiet?

Mensen die de LOTR films leuker vinden dan de boeken.

Mensen die niet weten dat er LOTR boeken zijn.

Mensen die nog steeds geloven dat alles wat in de Bijbel/Koran staat echt gebeurd is.

Mensen die serieus geloven in de complottheorie dat mensen dinosaurusbotten begraven hebben om ons in de evolutie te doen laten geloven.

Mensen die gedurende hun middelbare schooltijd nooit een les illegaal gemist hebben en altijd hun huiswerk maakten.

Mensen die smakkend eten.

Mensen die elkaar overdreven groeten (eigenlijk alleen meisjes).

Mensen die Dancing like a Popstar with the two of us as Stars on Ice kijken/volgen.

Mensen die, als je naar hun voorkeur vraagt, steevast antwoorden met "Maakt mij niet uit".

Mensen die 'hun' als persoonlijk voornaamwoord gebruiken.

Mensen die 'als' gebruiken in een overtreffende vergelijking.

Mensen die Marmite lekker vinden. 

Barcelona Airport

Door: Mirko de Keyzer

Barcelona, wereldstad. Stad van Gaudi, van Camp Nou. De trots van Catalonië. Stiekem toch de hoofdstad van Spanje. Barcelona, de stad met een KUTvliegveld. Ik neem u mee naar een willekeurige zomerdag. Het is 6.03, u bevindt zich in een rijdende auto waarmee u uit Andorra bent vertrokken op weg naar Barcelona. Het is vroeg, de schemerige ochtend maakt het ontwaken aangenamer. U verwent uw oor met gerieflijke liedjes, geproduceerd door uw recent aangeschafte mobiele telefoon die dienst doet als MP3speler. Over de smaak van muziek valt te twisten, maar het luisteren ernaar verkort (gevoelsmatig) en veraangenaamt de reis van twee en een half uur aanzienlijk. Zodra uw ochtendkeel er klaar voor is wordt er gearomiseerde melk ingegoten, gevolgd door een gezoet broodje. U ontwaakt langzaam uit uw sluimerende nachtrust, en kijkend naar buiten ontwaart u de vervagende contouren van een prachtig berglandschap. Naarmate u verder de Pyreneeën uitkomt, wordt het lichter en neemt de afstand tot Barcelona af. De goede afslagen nemend, bereikt u uiteindelijk uw eindbestemming, te weten het vliegveld van Barcelona. De ochtendreis was gerieflijk, gerelateerd aan het tijdstip welteverstaan. U maakt zich op voor een snelle check-in, een rappe boarding en een voorspoedige vlucht naar het helaas wat koudere Nederland.
Hier eindigt het sprookje, en belandt u in de hel die Barcelona Airport heet. Gelet op de hoogstwaarschijnlijk lagere temperatuur in Nederland, het feit dat het ’s morgens is, en de gedachte/wens/hoop dat het vliegveld in Barcelona over airco beschikt, bent u gekleed in spijkerbroek en draagt u daarboven een trui. Tot zover niks aan de hand, ware het niet dat uw laatste schatting de plank ernstig misslaat. Of het aan het tijdstip lag, de kwaliteiten van het baliepersoneel, het aantal balies, of gewoon aan uw inschattingsvermogen zullen we misschien nooit weten. Maar het is ontzettend druk in terminal B, alwaar u bij balie 32 dient in te checken. Uw horloge wijst half 9 aan, wetende dat uw vlucht om 10.10 dient te vertrekken, loopt u rustig in de richting van de uw aangewezen balie. Het blijkt echter nodig om ettelijke honderden meters om te lopen, althans, dat doen de drukgebarende ‘agentjes’ vermoeden. Een lichte zucht, meer niet. U sluit aan in een rij, die ongeveer 15 ‘eenheden’ lijkt te bevatten. 15 minuutjes, misschien 20 denkt u, voor u aan de beurt bent. Inschatten blijkt niet uw sterkste kant, of in ieder geval niet als het het vliegveld van Barcelona betreft. De grens van 20 minuten is verstreken, en u bent hoogstens 2 meter richting balie opgeschoven. Inmiddels is u het ontbreken van airco in de terminal ook niet ontgaan, en blijkt de keuze voor een trui niet al te passend voor de situatie. Als donkere wolken boven een heldere hemel dient de frustratie zich aan. Ondertussen staat u er een half uur, en nog is de balie niet significanter dichterbij gekomen. U begint uw frustraties voorzichtig in verbale vorm te uitten richting uw mede-reizigers. De vraag ontspint zich in uw grijze massa wat de desbetreffende baliemedewerker in HEMELSNAAM aan het doen is. Laten we voor zijn vrouw hopen dat het thuis ook zo lang duurt, heeft er tenminste één iemand nog plezier aan. Enfin, het wordt er niet koeler op in de terminal, maar druppel voor druppel komt de balie dichterbij. De vragende blik van de baliemedewerker bereikt uw oogreceptoren en u overhandigt de paspoorten en reispapieren. Hoewel hij de paspoorten geopend in zijn hand heeft, en dus in staat moet worden geacht te weten dat u uit Nederland komt, begint de verwarde man in het Spaans woorden in rap tempo op u af te gooien. Met een vriendelijk knikje richting uw reispapieren wijst u de man op uw afkomst, gevolgd door de vraag of hij misschien engels kan. Internationaal vliegveld of niet, de man blijkt niet in staat om aan uw verzoek te voldoen, en doet het af met een knikje, geeft de paspoorten terug en gebaart naar de reistassen. Wat litertjes zweet armer en enkele kilo’s frustraties rijker verlaat u de check-in balie op zoek naar uw gate. Dit blijkt gate 28 te zijn, maar u dient eerst nog ‘even’ langs de paspoortencontrole te gaan. Zo gepiept denkt u, maar in Barcelona piepen ze wel anders. U loopt de trap op, en bij aankomst bovenop ziet u een rij die geen einde lijkt te hebben. Zuchtend sluit u achteraan in de rij alwaar het wachten kan beginnen. Op uw boarding pass staat een vertrek- en aankomsttijd vermeld. De reis blijkt 2 ½ uur in beslag te nemen, wat merkwaardig is aangezien uw heenreis slechts 2 uur duurde. Er begint u echter langzaam iets te dagen. Langzaam, omdat dat het motto van de dag schijnt te zijn. Langzaam lost ook de rij op, en u bereikt de controlepost. Het kost u slechts 1 minuut om de controle achter u te laten, en u vraagt zich af waarom de rest er schijnbaar zo lang over gedaan heeft. Het is inmiddels 10 uur, en u had al een half uur geleden moet boarden. Aangezien u sinds de klok van 7 geen voedsel meer tot u heeft genomen, verlangt uw maag naar welkome versterkingen. Echter, het gepanikeer van uw mede-reizigers betreffende de angst de vlucht te missen, doet de mogelijkheid tot fourageren vervliegen. U spoedt u haastig naar de gate, alwaar de frase “haastige spoed is zelden goed” een nieuwe betekenis krijgt. Geheel in de trend van de dag staat er ook voor de gate een rij waar je "u" tegen zegt. Uw honger verbijtend wacht u in ergernis op wat komen gaat. Na 10 minuten gaat de gate dan eindelijk open en na een inspiratieloos “Ola” van een vluchtmedewerker, stapt u de, wederom airco-ontberende, bus in. Het moge duidelijk zijn dat wachten in de bus noodzakelijk was. Na dit oponthoud begeeft de bus zich uiteindelijk richting vliegtuig, u stapt in en neemt plaats. U voelt de zachte stof van de stoel onder uw derrière, en eindelijk glijden er wat frustraties van u af. Een zucht, en dan opluchting dat de reis dan eindelijk kan beginnen. Echter, u heeft te vroeg gejuicht want door onbekende redenen blijft het vliegtuig nog zeker 20 tot 30 minuten geheel roerloos staan. Uiteindelijk begint het toestel te razen en te tieren, en neemt het u mee de lucht in. Na een verder voorspoedige vlucht bereikt u uw eindbestemming van de dag: Schiphol. De hemel. Zucht, eindelijk thuis.

 

Supermarktfrustraties

Door: Mirko de Keyzer

Het werken in een supermarkt gaat niet over rozen. Hier volgt een, enigzins gechargeerd (dat wel), verslag van een willekeurige dag als vulploegleider. Ik wil hierbij opmerken dat er gebruik wordt gemaakt van fictieve personen en dat een ieder die zich aangesproken voelt... ehm... gewoon pech heeft.
De dag begint om 8 uur, 10 uur, of om 13 uur. Ik mag dan lekker aan iritante, uit hun bek naar bier stinkende, zwervende pyschopaten uitleggen waar de zuid-iraanse kokosmelk staat, en natuurlijk laten ze die vallen, dus dan moet ik weer iemand gaan halen die dat voor me op gaat ruimen. Ondertussen is het 'Mirko kassa 6/2/3/9/7/4 alsjeblieft' en of ik ook nog even dat wil bestellen... oh en waar ligt het schaafsel? Het wat?!?! Om nog maar te zwijgen over het feit dat die lompe feutjes hun koffie die ze niet lekker vinden gewoon in de vuilniszak pleuren (?!), die dan in het magazijn worden gedumpt door blonde en achterlijke kaasmeisjes met een IQ van -45 en waar dan vervolgens die koffie natuurlijk weer uitlekt. En jahaaaa!! Daar staan natuurlijk ondertussen weer 10 containers met bier voor!! Ook leuk is het, als bepaalde personen (waarbij ik mij bij deze GRAAG van wil distantiëren), de flessenband na gaan kijken. Want hoe moeilijk kan het zijn, toch? TOCH?!! Want iedereen weet dat de colaflessen in de colakratten moeten, en niet in bierkratten waar ze eigenlijk niet eens in passen! Of dat kleine flessen, die halfhoog zijn, in halfhoge kratten moeten... want tja.. ze passen niet in normale kratten! En als cola flessen niet meer in een plastic zak passen, dan gooi je ze natuuuuuurlijk in een hoekje... tot daar honderden flessen liggen. Want ja, Mirko ruimt het wel weer op. NATUUUUURLIJK!! Maar we zijn nog niet klaar jongens en meisjes, oooohooooh nee! Weet je wat er moet gebeuren met melk die over de datum is? Jawel, die wordt weggegooid. Letterlijk? NEEN! Die leggen wij rustig in een winkelwagen, en rijden die vervolgens direct naar de afvalcontainer alwaar wij de melkpakken overpakken. Doen wij dit grof, snel en onzorgvuldig zodat alle pakken melk gaan lekken? Neen. Laten wij dan die pakken melk wegrotten in een hoekje van t magazijn? Neen. Waarom niet? Omdat wij Mirko zo'n aardige jongen vinden, en hem een zodanig ondragelijk lijden zeker niet aan willen doen. Of nog leuker!! Klanten die bakken ijs tussen de koekjes pleuren, want ach... dat ruimt Mirko toch wel op tijd op? Voor het ijs gesmolten is? En ach, hij zorgt er vast ook wel voor dat de zakken sla (?!) en pakken vlees die wij ZOMAAR en zonder na te DENKEN in de diepvries flikkeren, dat die ook weer terugkomen zonder compleet KAPOT gevroren te zijn. Toch? Maar nee, zelfs medewerkers schijnen meerdere schroefjes in hun hoofd nog eens aan te moeten draaien. Want, als je klaar bent met het vullen van emmertjes vla, dan rij je die even terug in de koelcel. Toch? Al helemaal als je dat verteld is door je meerdere, de lieftallige Mirko, waarbij diegene zelfs even naar de koelcel wees. Maarnee, het is veel logischer om die container HELEMAAL naar de ANDERE kant van de fucking winkel te rijden, daar de deur van de DIEPVRIES cel open te doen (er staat boven -40 graden), de container vla in een cel met ijsjes en diepvriesgroenten te rijden, ondertussen even rillen, want heh... tis best koud hier. Dat dan die voltallige container weg kan worden gegooid omdat de vla, na het ontdooien, aan het ontbinden is geslagen, ja... dat is niet hun schuld. Toch? TOCH?!?!! Om de boel een beetje op te vrolijken is daar de Vlaamse klant. De Vlaamse klant wordt gekenmerkt door een wat minder sterk ontwikkelde hersenmassa, gecombineerd met een vreemd gevoel voor taal. Van geen kwaad bewust vraagt de Vlaamse klant dan ook naar de "stapelchips". Na een lange gedachtenkronkel en wederzijds onbegrip wordt duidelijk het dat hier Pringles betreft. Maar natuurlijk! De volgende vraagt met een stalen gezicht waar de, en ik citeer, "muizenstrontjes" liggen. Niet zeker wetend of het hier een grapje betreft, kijk ik de Vlaamse klant wat onzeker en vragend aan. "Ge weet wel, voor op den brood". Er begint mij vaag wat te dagen en na een "Ze zijn van chocolade", wordt het mij duidelijk dat het hier om hagelslag gaat. Nog leuker is het, als medewerkers mij op producten wijzen die over datum zijn. Vaak betreft het hier dan HONDERDEN pakken, zakken of dozen met natuurlijk verschillende prijzen. En aangezien deze jongen nog nooit een Nobelprijs voor hoofdrekenen heeft gewonnen, gaat het afschrijven van dergelijke producten met de nodige moeite gepaard. Maar, alles voor de zaak natuurlijk. Totdat blijkt dat het pak tomatensap dat je in je hand had aan de onderkant een beetje gescheurd schijnt te zijn, en de inhoud zich al gutsend over je mooi paarse shirtje aan het verspreiden is. Het wordt nog leuker met vage mensen die vragen om nog vagere producten. Biologisch-dynamische pijnboomzaadstengels uit Paramaribo-zuid bijvoorbeeld. Natuurlijk liggen die niet meer in het schap, maar deze aardige knul gaat vanzelfsprekend even voor mevrouw (op de een of andere manier zijn het altijd vrouwen) in het magazijn kijken. Daar aangekomen, wordt naar lang speurwerk het desbetreffende wanproduct gevonden. Het bevindt zich echter onderop een container met een allerhande aan zware en instabiele dozen. Na het eenmaal afgestapeld te hebben, loop je vervolgens met de biologisch-dynamische pijnboomzaadstengels uit Paramaribo-zuid terug de winkel in. Daar aangekomen blijkt Mevrouw Zeur uit Zeikistan tóch de Ergonomische Patil Pijang Padong uit de moeilijk toegankelijke bergen van Sumatra te preferen.. Niet getreurd, het vak wordt gevuld en de volgende klant wordt geholpen. Immers, de klant blijft koning. 

 

Persoonlijke hygiëne

Door: Stefan Bongaerts

En dan is er nog Huffelpuf                          

Door: Pim v.d. Berg                        

Dag Sinterklaasje!
Door: Lisa van der Waal

Sinterklaasavond, wie keek er als kind niet naar uit? Overdag had de Sint en zijn hulpjes al een bezoek gebracht aan je school om vertellen hoe lief je wel niet was geweest dit jaar en kreeg je alvast een handje kruidnoten naar je toe gesmeten door ChagrijnPiet. En ’s avonds zat je dan vol spanning te wachten tot er eindelijk op de deur gebonkt werd, om vervolgens de zak vol cadeaus mee naar binnen te slepen en alles zo snel mogelijk uit te pakken (en tot de conclusie komen dat de Goedheiligman ook dit jaar dat de Nintendo vergeten was).

Maar dan komt er een dag dat je er achterkomt wie Sinterklaas nu eigenlijk is. Ik kan het me nog goed herinneren. Mijn klasgenootje schreeuwde door de klas dat Sinterklaas niet bestond. Wie geloofde dat hij wel echt was, die was gek. ‘Gek, ha, dat ben je zelf!’ dacht ik. Toch ging ik het thuis even checken bij mijn moeder: ‘Mam, Tim zei vandaag dat Sinterklaas niet bestaat, maar dat is niet waar hè?’. Ik zag de blik in de ogen van mijn moeder veranderen. Ze ging zitten en nam me op schoot. Tim had gelijk. Die lieve, oude man was een verklede vent. Met een nepbaard, een nepmijter en nepPieten: slecht geschminkte mannen. Ik huilde de ogen uit mijn kop. Een steek in mijn hart. Alsof er een grote droom uit elkaar spatte.

Eén troost: ik heb nog twee jongere broertjes. Oftewel, ik kon nog jaren meegenieten van pakjesavond. Het zou tenslotte raar zijn als die grote zus, die het hele jaar door zo lief is, geen cadeautjes zou krijgen van Sinterklaas. Maar ook hier kwam een einde aan en ik kreeg een déjà vu moment. Mijn moeder vertelde mijn jongste broertje dat Sinterklaas niet bestond, met als gevolg wederom een huilend kind.

En toen besefte ik mij dat het hele Sinterklaasfeest eigenlijk helemaal geen feest is. Het is een achterlijke traditie, in strijd met onze normen en waarden. Je mag niet liegen tegen je ouders, maar wat doen zij zo’n acht jaar lang tegen jou? Kinderen verliezen compleet het vertrouwen in de mensheid, want voor je het weet blijkt …ook niet te bestaan. Ik stel voor om het hele Sinterklaasfeest af te schaffen. Dat scheelt een hoop kinderleed (en in de portemonnee…).

 

 

door Milou Grefkens

Mijn pen balanceert tussen mijn duim en wijsvinger en tikt dwangmatig op mijn papier. Op de achtergrond hoor ik vaag termen als “culturele bewindvoering” een stille dood sterven, passieloos opgedreund door de docent die zelf ook verzwolgen lijkt in de zee van saaiheid. Echt doordringen doet het niet. Daar is het te vroeg voor. Mijn hersenen bereiken pas enigszins menselijke capaciteit zo rond het middaguur. Een moeilijk onderdrukbare gaap sluipt op mijn gezicht en zet al haar spieren op scherp. Oh, wat mis ik mijn barmhartig bed. Ik aai net weeïg over mijn heerlijk zachte trainingsbroek waarmee ik straks weer in bed zal neervlijen – ja, ik vlij – wanneer ik het zie. In de kleine grijze zaal met een handjevol slaperige studenten steekt het als een doorn in mijn oog. Terwijl ik ’s ochtends amper de moeite kan nemen mijn lenzen in te doen, staar ik nu naar het type Ochtendmens met een capital O. Een Ray-Ban met zwaar montuur over wakkere ogen, soepelvallend donker haar waar de shampoogeur vanaf druipt en verraderlijk weldoordachte kleding. Geen walletje te bekennen. Stralend paraat met haar Apple notebookje. Wat een onzin. Het gebeurt ook altijd. Pulk je net rustig wat slaapzand uit je ogen terwijl je tevree besluit na het college nog even te slapen, word je zomaar in het spreekwoordelijke gezicht geslagen door Ms. Beter-Voor-Elkaar-Dan-Jij. Wanneer ik na bijna twee uur knikkebollen de collegezaal uitslenter, walmt de shampoogeur langs me. Een laatste vervlogen ode aan perfectie wordt nog even in mijn gezicht gewreven. Vol kreukels neem ik me voor morgen ook op en top verzorgd om 9u op college te verschijnen.

Vrijdagochtend, 8u. Muffe rooklucht uit mijn haar doordringt mijn neusgaten. Het rokershok van Tivoli gisternacht was geen goed idee. Nu moet ik mijn haar wassen anders ben ik nog steeds slons eersteklas op mijn college. Buiten mijn bed kruipt de verse herfstige tocht door de kieren van mijn zolderkamertje. Binnen mijn bed broeit de warmte om mijn lichaam heen. Nog vijf minuutjes. Ik ben tenslotte een student, nog niet volwassen. Ik kan mijn haar ook best na college wassen. Ik draai me nog eens om. Tien minuutjes dan.

 

 

Horoscoop februari/maart

 

Ram
22 maart - 20 april

Je gaat een ellendige, eenzame tijd tegemoet. Onherroepelijk zie je je intiemste relaties verbrokkelen tot stof. Stilletjes, maar zeker merkbaar, glipt het geluk je tussen de vingers door. In de fles is geen antwoord te vinden. Eenzaamheid zal je tot waanzin drijven. Nosferatu, eine Symphonie des Grauens.

 

Stier
21 april - 20 mei

Een ridder in glanzend ornaat, leunend op zijn zwaard, als de eerste stralen zon die door de wolken breken, komt je tegemoet. Waar het liefdesleven van de ram vergeleken kan worden met een lekke onderzeeër, is Venus, beschermvrouwe en heerseres van de Stier, jou niets dan gunstig gezind. No homo.

 

Tweelingen
21 mei - 21 juni

Op de dag van de elfstedentocht ontwaak je achter een koek en zopiekraam, zonder enige herinneringen van wie je bent of hoe je daar komt, met Beatrix’ kroonjuwelen in de ene jaszak en een briefje met “Johan Cruijff, de ware vorst van de Nederlanden” in de andere. Maak jezelf nuttig en deel snert uit aan die afgepeigerde schaatsers.

 

Kreeft
22 juni - 22 juli

Honderden jaren geleden hebben je voorouders een zigeunerfamilie op bloederige wijze afgeslacht. Nu, op de viering van hun sterfdag, keren de wraakzuchtige geesten van de slachtoffers terug uit het hiernamaals om woonwagenkampen op te richten in je achtertuin.

 

Leeuw
23 augustus - 23 september

De Leeuw staat deze periode louter succes te wachten. Je komt een...

Wil jij je volledige horoscoop weten? SMS dan LEEUW AAN naar 06 814 07 872 (50ct. pob)

 

Maagd
24 augustus - 23 september

Je wordt ingedeeld in Huffelpuf. Zo blijf je nog wel even maagd. Wat een winnaar.

 

Weegschaal
24 september - 23 oktober

Na het illegaal downloaden van Michael Bublé’s nieuwe album word je opgepakt door de politie en uitgeleverd aan de VS, mogelijk gemaakt door de nieuwe SOPA- en ACTA-wetgevingen. Vervolgens word je in Guantanamo gewaterboard tot de dood erop volgt. En terecht.

 

Schorpioen
24 oktober - 22 november

Van nl.wikipedia.org: Alle schorpioenen zijn zeer giftig voor kleine dieren, enkele tientallen soorten zijn ook gevaarlijk voor de mens. De meeste schorpioenen zijn echter niet in staat om een mens te doden. Met name de soorten die niet alleen giftig zijn maar ook algemeen voorkomen zijn verantwoordelijk voor vele menselijke slachtoffers en bezorgen de schorpioenen net als de spinnen een onverdiend slechte naam.

 

Boogschutter
23 november - 22 december

Er was eens een man in het woud

Die stal rijke mensen hun goud

wat hij in ‘t verleden

Aan hoeren besteedde

Heeft hij nu aan de armen vertrouwd

 

Steenbok
23 december - 19 januari

Een financiële meevaller: je begrafenis zal veel goedkoper uitvallen dan verwacht.

 

Waterman
20 januari - 19 februari

Niemand komt naar je verjaardagsfeestje. Mogelijk heb je de uitnodigingen te laat verstuurd. Misschien vinden ze De Meern te ver fietsen. Wellicht ben je ingesneeuwd. Of je bent Anders Behring Breivik.

 

Vissen
20 februari - 20 maart

Je leest een horoscoop die je niet bepaald grappig vindt en besluit dat het leven gevormd wordt niet door een kosmische macht, maar door je eigen keuzes en initiatieven. Leef het leven voluit en handel niet naar wat één of andere dude met een computer je voordraagt. Gaat, en vermenigvuldigt u!